Mirjam Mieras

19.12.15

goed geïsoleerd bouwwerk

onderzoek naar vakmanschap


 

In het huis van de timmerman staat naast de bank een huisje van krantenpapier. Uit de schoorsteen komt een prop rook.

De dochter van de timmerman heeft net de kerststal ingericht en legt de laatste hand aan de kerstballen in de zilverspar. Ze zet een paar stappen achteruit om te zien of de boom al prachtig is. Ze schikt nog wat aan de piek, doet weer een paar passen achteruit, zwiept haar lange haar opzij en kijkt tevreden naar het geheel. De kamer is klaar, Sint heeft plaats gemaakt voor Kerst.

Jozef en Maria verblijven met kind, herders en dieren in een vakwerkstal van witte muren met scheve latjes. Op de geluidsbox vlak bij hen staan drie wijzen uit het Oosten te dralen. De vrouw van de timmerman raapt de tulband van een van de koningen op van de grond en schuift hem op het hoofd van de vorst. Ik kniel neer voor de stal en zie dat het wit tussen de latjes polystyreen is. De heilige familie is ondergebracht in een goed geïsoleerd bouwwerk.

Al een paar jaar werkt de timmerman aan een sloep. Ingeklemd tussen de muren van de schuur staat het bouwwerk. Met engelengeduld werkt de timmerman in zijn vrije tijd aan de sierlijke zeekoe van hout. Drie lagen epoxy laat de romp van mahonie vlammen. Haast heeft de timmerman niet, hij geniet van elk stadium van zijn boot. Eerst was het een serie bouwtekeningen, toen werd het een stapel eiken balken, vervolgens bouwde hij het geraamte en bevestigde daarop de mahonie latten en schuurde ze tot een dunne bollende wand. Hij is trots op de stalen band die loopt van boeg tot kiel, vastgezet met roestvrijstalen schroeven en zwarte kit. Dat laat nooit meer los, zegt hij en draait aan de stalen ring op de punt van de boot. Daar zal het touw doorgaan om de sloep vast te leggen of los te gooien. Dat de boot ooit zal varen staat buiten kijf maar of de boot ook onder het bruggetje door past, dàt houdt de timmerman bezig.

Als ik in de huiskamer nogmaals het huisje van krantenpapier naast de bank bekijk, valt me op dat het krantendak strak en haaks is. Ik tik op het zadeldak en hoor resonans. Dat had ik kunnen weten, de sinterklaassurprise is van hout. Het dak is overtrokken met een krant om het authentiek te maken. In dit huishouden is alles degelijk maar ook volgens de traditie: een surprise hoort er in elkaar geflanst uit te zien.

← verdwalen
ezelsbrug →