krantenknipsels

onderzoek naar verzamelen (5)

Het lezen van de krant doe ik graag met een schaar binnen handbereik. Het komt nog al eens voor dat ik overvallen wordt door hebberigheid. Hoewel de krant al van mij is zijn er foto’s of artikelen die ik mijzelf graag met de schaar opnieuw toe eigen. Ik knip, netjes of slordig dat ligt aan mijn humeur, een onderdeel uit de krant, strijk het glad en leg het op de stapel knipsels. Die stapel is niet hoog, net zo als de stapel oude kranten niet hoog is. Ik hoed mij voor verzamelingen in huis, die groeien alleen maar en zijn naast een schat aan informatie een blok aan het been. Verzamelingen, daar kom je moeilijk weer van af. Wat maakt het uit, een paar knipsels meer of minder? Ik zet mij schrap.

Knipsels over schrijvers of kunstenaars berg ik graag op in een boek van of over de persoon in kwestie. Het vormt een verscholen verzameling die mij regelmatig onverwacht weer onder ogen komt: een vergeeld, gevouwen krantenartikel tussen het kaft en de eerste bladzijde. Een verzameling in een verzameling, eigenlijk.

Aan de verzameling boeken in de kast, literatuur bij literatuur, dichtbundels bij dichtbundels en kunstboeken bij kunstboeken, stoor ik me niet zolang ze erin past. Begint de kast uit te puilen, liggen er boeken horizontaal weggestopt tussen staande exemplaren en de plank erboven, dan is het tijd om orde op zaken te stellen. Ik maak een selectie en zet de boeken waarop ik ben uitgekeken in de berging klaar om naar de Slegte te brengen. De herwonnen ruimte in de boekenkast is een weldaad.

Aanwas bekijk ik met argusogen. Nieuwe, tastbare verzamelingen weer ik, bestaande houd ik binnen de perken. Alleen de ruimte mag groeien in huis.

De leukste artikelen om uit te knippen zijn die, die ik aan iemand stuur. Is dit wat voor jou? Uit de krant van 8 augustus 2005 knipte ik, voor mijzelf, een foto met daar op commandant Vjatjeslav Milatsjevski die met zijn bemanning 76 uur zat opgesloten in een vastgelopen Russische onderzeeër.

Commandant Milatsjevski oogt als een held. Hij is vermoeid, negeert de camera, in zijn ogen glanzen de flitslampen van de pers die hem opwacht nu hij aan wal stapt. Achter hem staan meer mannen in blauw met daar achter het zachte blauw van de zee. De foto is gemaakt door Ivan Sekretarev. Ik herinner mij dat ik bij het uitknippen mij voornam een verhaal over de mannen te schrijven.

Uit de krant van 11 september 2010 knipte ik een foto van Oleg Klimov. De haven van Vladivostok. We zien een deel van twee grote witte schepen en daarachter de heuvelachtige kust met de stad. Op de voorgrond, aan boord van één van de schepen, staan toeristen aan de reling. Hun haardossen waaien alle kanten uit. Binnen, achter een raampje met ronde hoeken, staart een jongetje naar buiten. Hij houdt zijn hand onder de kin.

Toen ik het jongetje ontdekte, heb ik hem uitgeknipt. De foto is aan de kust van dezelfde Stille Oceaan genomen als de foto van commandant Milatsjevski die ik uit knipte om de lichtjes in zijn ogen. Meer havenfoto’s telt mijn schamele verzameling niet. Nu liggen ze op elkaar, ergens in de stapel krantenknipsels, als kleine verzameling binnen de verzameling.